-
Культуралагічныя разважанні праз прызму Клемента Грынберга ў прызме Барыса Гройса пра сутыкненьне амбіцый нацыянал-рамантычнага адгалінаваньня беларускай культуры з кнігай “Носи с собой” Насты Рагатко. Як культурная лёгіка позьняга капіталізму, узброеная экспертызай рынку, фарміруе нікчэмнасьць беларускай культуры, адказвае Тамаш Мінчонак.
-
Пісьменніцкі позірк Паўла Анціпава абсалютна пазбаўлены драматызму. На жыццёвыя падзеі, нават сумныя, на сябе самога ды іншых персанажаў ён глядзіць іранічна. Таму ягоныя кнігі заўжды чытаеш з лёгкай усмешкай і настальгіяй.
-
Той дзень нічым не адрозьніваўся. Зьезьдзіў у “сельпо” па батон, падмёў, зьеў цукерак. Толькі палез на печ гуляць у тэтрыс, як пачуўся скрыгат весьнічак — прыйшла цётка Ліпа, найлепшая бабавая сяброўка.
-
Ёсць аўтабіяграфічныя кнігі, у якіх памяць настолькі закаханая ў сябе, што галоўным героем становіцца сам працэс успаміну. У Строцава не так.
-
Для Юлі Арцёмавай пісьменніцтва — гігіена душы, без якой немагчыма жыць. Менавіта таму свой аўтафікцыйны раман “Пока я искала слова” аўтарка прысвяціла вяртанню сабе магчымасці заставацца пісьменніцай, нават калі словы бездапаможныя.
-
Наста Грышанава чытае кнігу Арыяна Лекі і знаходзіць нечаканае падабенства паміж беларусамі і албанцамі.
-
Ці можна з берлінскага парку напрасткі трапіць у Беларусь? А ці трэба? Усе сябры твае з’ехалі, ты ж і сам з’ехаў — а замест цябе засталіся прыстойныя і ціхія, іншых там ужо не чакаюць. Толькі вось маці тэліць: “Ты сегодня заедешь?”
-
Сеня Стасюкевіч, гістарыня і даследчыца мястэчковасці, звяртае ўвагу на тэму перыферыі і ўскраіны. Аўтарка пастаянна апынаецца не ў тым месцы і не ў той час, прапускаючы цягнік, які вязе ў вялікую гісторыю. Тым не менш, паэтка адчувае, як наступствы гэтай гісторыі ўплываюць на ўсіх вакол.
-
Шаноўныя слухачкі і слухачы, а таксама чытачы і чытачкі! Гэтым паведамленнем я абвяшчаю чарговы рэстарт Літрадыё. Прыкладна пяты за апошнія 18 гадоў.
